دستبندهايى از زر و مرواريد بيارايند ، و ايشان خدا را سپاس مىگزارند كه غم و اندوه را از دلهايشان زدوده است . در حالى كه كافران جاودانه گرفتار عذاب سخت باشند ، و فريادشان به جايى نمىرسد ، و به آنها گويند : آيا ما به شما چندان عمر نداده بوديم كه پند گيريد و حق را به ياد آوريد ؟ و آيا بيم دهنده را نزد شما نفرستاديم ؟ / 10 ( آن گاه سياق آيه به بيان نامهاى نيكوى خدا مىپردازد كه ايجاب مىكند ما نسبت به دو پرهيزگار باشيم و از مجازات او بر حذر مانيم ) . خدا داناى نهان آسمانها و زمين است و از آنچه در دلها مىگذرد آگاه است ( پس بر انسان واجب است كه در آشكار و نهان او را حاضر و ناظر داند ) و اوست كه قومى را جايگزين قومى ديگر مىكند ، و به راستى سرانجام كفر زشتنامى و زيان است . اما شريكان پندارى و ساختگى ( هرگز توانايى نجات كسان را از عذاب خدا ندارند ، زيرا مالك چيزى و صاحب اختيارى نيستند ) اين شريكان چيزى در زمين نيافريده‌اند ، و در تدبير و ادارهء امور آسمانها اندك تأثيرى ندارند ، و از جانب خدا رخصتى براى ادارهء امور آفريدگان به دست نياورده‌اند ، بلكه با خود فريفتگى به خويش وعده مىدهند ، در حالى كه خداست كه آسمانها و زمين را ( به قدرت خود ) نگهداشته و مانع زوال و نابودى آنهاست ( پس چه كارى است كه طاغوتان و گردنكشان و ناز پروردگان انجام دهند ؟ ) . ( شايد آيات پايانى اين سوره بازگشت به تأكيد بر همان محورها باشد ) با بيان اين نكته كه اين گروه‌ها سوگند مىخورند كه به پذيرفتن بيم دهنده ، و حتى بيش از ديگران ، مبادرت كرده‌اند ، ولى جدايى و فاصله‌شان پس از آن كه آن بيم دهنده آمده است ، بيشتر شده ( و سبب اين است كه آنها عزّت و تسلّط را با كفر و خويشتن بزرگى و استكبار مىخواستند ، و مال و دارايى را از طريق مكر مىطلبيدند ، اما كفر خردى و زشتنامى را براى آنها به بار آورد و مكر فقر و حاجتمندى را براى آنها به ميراث نهاد و گرفتار خسارت و زيانشان كرد ) و مكر و نيرنگ بد جز نيرنگ بازان و مكّاران را در برنگيرد .