( سياق آيات آنها را بيم مىدهد كه به سرنوشت كافران پيش از خود دچار شوند ) آيا منتظر چنان سرنوشت تغيير ناپذيرى كه سنّتهاى الهى بر آن جارى است مىشوند ؟ بگذار در زمين به گردش پردازند تا سرانجام ستمكارانى را كه پيش از آنها بوده‌اند ببينند . ( اين سوره كه بر بيان تدبير خدا در آفرينش متمركز است با بيان اين نكته به پايان مىرسد كه اگر مردم را به سبب آنچه كرده‌اند مؤاخذه كنند و برگيرند هيچ جاندارى بر روى زمين باقى نماند ، امّا به آنان تا زمانى معين مهلت مىدهند و آن گاه / 11 كه مهلتشان منقضى شود و اجلشان برسد خداوند به بندگان خود آگاه و بيناست ( برخى را عذاب مىدهد و برخى را مىآمرزد ) . كوتاه سخن در چارچوب اين سوره آن كه : اين سوره پيرامون انديشه‌اى اساسى و مؤثّر در پرورش و پاكيزه سازى انسان دور مىزند ، و آن اين است كه خدا بر او مسلّط و فرمانرواى مطلق است و اوست كه امور و شؤون هستى را تدبير و اداره مىكند ، و انسانى كه شاهد اين امر باشد نه فقط در قرارگاه امن پروردگار خود به اطمينان پناه مىجويد بلكه اين احساس و ادراك او را بر آن مىدارد كه حركات و رفتار خود را مطابق با راهها و روشهاى خداى سبحان متعال معيّن و محدود سازد . اين جا الهامى ديگر از اين انديشه استنباط مىشود ، و آن اين كه بشر به هنگام آسايش اطمينان و آرامش نيابد و به هنگام سختى مأيوس و نااميد نشود .