تعالى زنده را از مرده بيرون مىآورد و مرده را از زنده . ما در اطراف خود به عيان مىبينيم كه انسان ميان زندگى و مرگ چسان در آمد و شد است . چون بدين حقيقت خستو شويم به قدرت بىپايان خدا پى مىبريم و به روز باز پسين ايمان مىآوريم . آفرينش انسان از خاك آغاز شد و آن گاه به اذن خدا در زمين پراكنده گرديد . بزرگترين چيزى كه خدا نسل بشر را به آن دوام بخشيد زناشويى است . او زن و مرد را آفريد و ميانشان مودت پديد آورد . و ديگر از بارزترين سنن حكمت آميز الهى كه بدان زندگى بشر بر فراز اين سياره انتظام يافته است اختلاف زبانهاى مردم و اختلاف رنگهاى آنهاست . و اين امر براى اين است كه يكديگر را بشناسند . ديگر از سنن حكمت آميز او براى حفظ بقاى بشر خوابيدن اوست در شب و كار و فعاليت او در روز براى به دست آوردن روزى . / 35 يكى از نعمتهاى خداوند براى حفظ حيات بشر فرو فرستادن باران است از آسمان و زنده شدن زمين است به آب باران . آيا همهء اينها نشانه‌ها و آياتى نيست كه ما را به اسماء حسناى پروردگار راهنمايى مىكند آرى ! ولى ما نيازمند تفكر هستيم و به علم و عقل محتاجيم تا به شناخت اسماء و صفات خداوندى نايل آييم . شرح آيات : [ 19 ] « « يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ - زنده را از مرده بيرون آرد و مرده را از زنده . » زندگى بزرگترين آيتى از آيات خداوند است كه بشر شناخته است ، زيرا حيات از چيزهايى كه فاقد حيات هستند به وجود مىآيد . بسا كه اين آيهء كريمه به حقيقتى مهم كه انسان معمولا از آن غافل بوده است اشارت دارد . زندگى وجود دارد ، خواه در يك نطفه يا در يك دانهء خرد . ولى از مجموعه‌اى از اشياء مرده منبعث شده است ، و تكامل مىيابد . زمين مرده است و اكسيژن هم كه مايه حيات است مرده است مواد و عناصر شيميايى هم مرده‌اند . حتى غذايى كه از زمين گرفته مىشود نسبت به نبات مرده است . يا از مجموع چند