/ 14 سياق اين مطلب را به ياد ما مىآورد كه پروردگار ما در زمين از هر جفت بهجت انگيز رويانيده ، تا مگر از اين آيت و نشانهء الاهى به هدايت و راهيابى برسيم ، و بدانيم كه او عزيز و رحيم است ، و در نتيجه با عزت و رحمت خويش فرستادگانى را براى راهنمايى افراد بشر مبعوث كرده و برگزيده است : به موسى ( ع ) فرمان داد كه به نزد ستمكاران قوم فرعون روانه شود ، و آنان را از عذاب خدا بر حذر دارد ، ولى موسى از آن بيم داشت كه آنان رسول و فرستاده از جانب خدا بودن او را تكذيب كنند و گرفتار تنگى سينه شود و زبانش از اداى وظيفهء رسالت به تمام معنى آن باز ماند ، و از خدا خواست كه برادرش هارون در اين رسالت با او شريك باشد ؛ و نيز از خدا درخواست كرد كه در مواجههء با خطر مرگ بر دست دشمنان به او مدد رساند ، چه يكى از آنان را كشته است ، و از جانب خدا چنين ندا رسيد كه : هرگز چنين نخواهد شد . . . و خدا بازگشت و او را به رفتن نزد ايشان فرمان داد ، و موسى و برادرش را از آن مطمئن ساخت كه با ايشان خواهد بود . شرح آيات : [ 1 ] طسم . دربارهء حروف رمزى آغاز بعضى از سوره‌هاى قرآن چندين بار سخن گفته و اشاره به آن كرده‌ايم كه : آنها اشاره به قرآن است و رمزها و نمادهايى ميان خدا و اوليايش . و در حديثى مأثور از امام صادق ( عليه السلام ) آمده است كه : و اما معنى طسم آن است كه من خواستار ( طالب ) و شنونده ( سميع ) و آغاز كننده و بازگرداننده ( المبدئ ، المعيد ) ام . « 2 » [ 2 ] « تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ - اين است آيتهاى كتابى روشن . » اين جمله غالبا پس از نمادهاى حرفى آغاز سوره‌ها آمده است ، و از ما

--> ( 2 ) - نور الثقلين ، ج 4 ، ص 444 .