شرح آيات : رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ [ 15 ] زندگى خوش و مرفّه كافران و منافقان چه اجتماعى و چه فردى مردم را مىفريبد و چنين مىپندارند كه اگر رسالت درست و پيامبر بر حق بود و كافران بر باطل بودند ، دشمنان رسالت در دنيا زندگى خوشى نمىداشتند . / 29 اين مردم ساده لوح دو حقيقت را فراموش مىكنند : 1 - دنيا خانهء آزمايش است و جزاى دنيوى مردم جنبهء كيفر و آزمودن هوشيارى ، خرد ، اراده و خوبى يا بدى انتخاب آنان را ندارد و اگر خداوند در عقاب كافران يا ثواب مؤمنان مىشتافت ، فرصت آزمايش آنان از ميان مىرفت چنان كه امام على ( ع ) دربارهء پيامبران فرمود : « لو كانت الأنبياء اهل قوّة لا ترام ، و عزّة لا تضام ، و ملك تمدّ نحوه اعناق الرّجال و تشدّ اليه عقد الرّحال لكان ذلك اهوى على الخلق فى الاعتبار و ابعد لهم فى الاستكبار ، و لأمنوا عن رهبة قاهرة لهم ، او رغبة مائلة بهم ، فكانت النّيّات مشتركة و الحسنات مقتسمة » « 2 » يعنى اگر پيامبران را نيرويى بود كه با آن به ستيز نتوان برخاست ، و عزّتى كه از آن نتوان كاست ، و پادشاهيى كه مردمان گردن به سوى آن كشند ، و آرزومندان رخت بر اشتران بسته روى به سوى آن نهند ، بر مردمان آسان‌تر بود كه از قدرت آنان عبرت پذيرند ، و راه گردن كشى پيش نگيرند ، ليكن در چنين حال ايمانشان يا از بيم جان بود يا اميد [ به دست آوردن نان ، و چنان ايمان و كار نيكو خالص نمىنمود . ] بلكه نيمى از ترس و نيمى به رغبت بود . 2 - عمل كافران طبيعتا خوش ظاهر و بد باطن است ، مانند درختى شاداب يا ساختمانى زيبا كه به سبب سستى پايه‌ها در حال فرو افتادن باشد . هر جزايى كه مربوط به ظاهر و صورت خارجى عمل باشد ، بى كم و كاست نصيب

--> ( 2 ) - نهج البلاغه خ 192 ، ص 292 .