كبير ، در ذيل سورهء « والعصر ، ان الانسان لفي خسر » جمله‌اى نقل مىكند ، روايتى است كه اختلاف ميان مفسرين در معنى والعصر - در اين كه تفسير « والعصر » چيست - را بيان مىكند . هر كس چيزى گفته ، احتمالات فراوان است كه الان مورد بحثم نيست . استاد بزرگوارم ، رهبر عظيم الشأن انقلاب ، ايشان مىفرمودند : والعصر يعنى قسم به حضرت بقيه الله ( ع ) و ايشان مىفرمود : عصر به معناى عصاره است و چون امام زمان عصارهء عالم خلقت است ، پروردگار عالم به او قسم خورده . خوب ، اين فتواى لطيف آن كسى است كه خيلى لطافت دارد ، ولى معانى مختلفهء ديگر هم براى اين شده ، از جمله گفته‌اند كه مراد از عصر ، نماز عصر است : « والعصر » يعنى قسم به نماز عصر ؛ فخر رازى اين را مىپسندد و براى اين كه مدعايش را اثبات كند ، يك روايت مىآورد كه روايت اين است : مىگويد زنى صيحه زنان ، ديوانه‌وار خدمت پيغمبر ( ص ) آمده گفت : يا رسول الله ، اصحابت بروند تنها با شما كار دارم . اصحاب رفتند . آن زن خدمت پيغمبر اكرم ( ص ) نشست ، گفت : يا رسول الله ، گناه كردم ، گناهم خيلى بزرگ است . پيغمبر فرمود : رحمت خدا از آن بزرگتر است ، گناه هر چه بزرگ باشد معنا دارد كه كسى مأيوس باشد . هر چه گناه بزرگ و هر چند طولانى ، مسلم است اگر توبه كند تلاطم درونى پيدا كند ، گناهش آمرزيده مىشود . بن‌بست در اسلام نيست .