جنگ اگر بعد معنوى كسى بر مادى غلبه پيدا كند ، اين شجاعترين مردم است و مشكل هم هست . تذكرى كه براى شما عزيزان مفيد است اين كه اين جنگ هميشگى است ؛ گاهى جسم ما غالب و بعد معنوى مغلوب مىشود . گناهى جلو مىآيد و آن بعد معنوى نمىتواند كار كند ، زيرا به خاطر گناه ، بعد معنوى مغلوب بعد حيوانى مىشود . گاهى به عكس پا روى گناه و نفس اماره مىگذارد ، اجتناب از گناه مىكند و بعد معنوى غلبه پيدا نموده بعد مادى را زمين زده و مغلوب مىكند . مطلب قابل توجه اين كه اگر در اين ميدان جنگ بعد معنويمان غلبه پيدا كرد ، سرافرازيم ؛ مثل جوانى كه در جبهه جنگ جلو رفته وفتحى نموده باشد ، در خود سرافرازى را در مىيابيم . اما چنانچه به عكس شد يعنى بعد مادى معنوى پيدا كرد ، واجبى را بجا نياورد ، يا گناهى را انجام داد ، اين فرد در خود شرمندگى مىبيند ، سربزيرى مىبيند ، با وجود آن كه كسى زمينش نزده ، سرافكنده است ؛ مثلًا در جنگ ، عراق سرافكنده است ، چرا ؟ براى اين كه جوانهاى ايرانى بر او غلبه پيدا كرده‌اند و جوانهاى عزيز در جبهه سرافرازند ، ايران سرافراز است ، چرا ؟ زيرا دشمن را ( كه ديگرى بوده ) به زمين زده است . اما اينجا اين طور نيست ، يعنى وقتى كه گناه جلو مىآيد و ما بر نفس اماره غلبه مىكنيم و آن بعد حيوانى را زمين مىزنيم ، خودمان خود را زمين زده‌ايم ، براى اين كه ما مركب از جسم و روح هستيم .