را از راه گناه به دست بياورد ، حتماً نااميد مىشود . و يك وقت متوجه مىشود كه دوان دوان بر ضد مطلوب خود مىرفته است » . براى توضيح اين روايت بايد مقدمه‌اى عرض كنم كه مفهومش قدرى روشنتر شود ( تا اگر گفتم : چنانچه شما هم اين روايت را سرمشق زندگى خود قرار دهيد ، سعادت دنيا و آخرت را دارى . تصديق كنيد كه مطلب همين طور است ) . انسان داراى غرايزى مىباشد ؛ اين غرايز و تمايلات از نظر اسلام حتماً بايد ارضا و تعديل بشود . از نظر اسلام اگر كسى بخواهد يكى از تمايلاتش را بكشد و از بين ببرد ، ممنوع است . قرآن مجيد اين ممنوعيت را بيان مىكند و از نظر روايات اهل بيت و سيرهء پيامبر و ائمهء طاهرين ( ع ) نيز ممنوع مىباشد . قرآن شريف مىفرمايد : « وابتغ فيما اتيك الله الدار الاخرة و لا تنس نصيبك من الدنيا » « 1 » . يعنى : پروردگار عالم ، نعمتهايى از قبيل عمر ، سلامتى ، عقل و جوانى داده است ؛ از همهء آنها براى آخرتت استفاده كن ، اما دنيا را هم فراموش مكن . يعنى تمايلات و غرايزى را كه در تو نهاده شده فراموش مكن : « و لا تنس نصيبك من الدنيا » . قرآن شريف با زبان اعتراض به رهبانيت مىفرمايد : « قل من حرم زينة الله التي أخرج لعباده و الطيبات من الرزق . . . » « 2 » .

--> ( 1 ) . سورهء قصص - آيه 77 . ( 2 ) . سورهء اعراف - آيه 32 .