يعنى : اى پيامبر ، به اينها كه مقام رهبانيت را ترجيح مىدهند بگو : چه كسى زيبنتهاى دنيا را كه خدا براى بندگانش آفريده ، حرام كرده است ؟ رزق خوب و طيب براى شما آفريده شده . مرحوم فيض - عليه الرحمه - كه يكى از علماى بزرگ شيعه است ، تفسيرى به نام « تفسير صافى » دارد . او روايتى از پيغمبر اكرم ( ص ) در اين باره نقل مىكند . وى مىگويد : « به پيغمبر اكرم ( ص ) خبر دادند كه سه نفر از اصحاب شما به واسطهء آيه عذابى كه نازل شده ، ترسيده و رهبانيت اختيار كرده‌اند ؛ يكى از آنها عهد كرده كه ديگر با زن تماس نداشته باشد ؛ ديگرى عهده كرده كه غذاى لذيذ نخورد ، و سومى عهد كرده با مردم تماس نداشته باشد . اينها را رها كرده و به بيابان رفته‌اند و به عبادت مشغولند » . مرحوم فيض مىنويسد : پيغمبر ( ص ) از اين خبر سخت ناراحتشد . بىموقع دوان دوان به مسجد آمد . به قدرى ناراحت بود كه به يك طرف عبايش كه روى زمين افتاده بود ، توجه نداشت . با چنين حالتى به مسجد آمد . بىموقع مؤذن فرياد زد : « الصلوه جامعه » ، همه مردم جمع شدندن . پيغمبر ( ص ) به منبر رفت ، اما ننشست . روى پله اول ايستاد و فرمود : « مردم ، من كه پيغمبر شما هستم غذاى لذيذ مىخورم ، به زن تماس دارم و در اجتماع نيز با مردم رابطه دارم . فمن رعب عن سنتى فليس منى ؛ « 1 » پس هر كس چنين نباشد ، قطعاً

--> ( 1 ) . هر كه از سنت من روى برگرداند از امت من نيست .