نشود ، يعنى بر طرف نگردد ، مسلماً ريشه مىدواند ؛ يك وقت به جايى مىرسد كه رفع كردن آن خيلى مشكل مىشود . آدم جاه‌طلب نيز چنين است ؛ گفتار او ، كردار او ، حتى نيات او از جاه‌طلبى او سرچشمه مىگيرد و اين گفتار و كردار و نياتش نيز بر جاه‌طلبى او اثر مىگذارد ، آن را تقويت مىكند . گفتار و كردار ما از ايمان سرچشمه مىگيرد ؛ هر كه ايمانش قوىتر باشد ، گفتارش بهتر ، كردارش بيشتر و نياتش نيكوتر است اما همين گفتار و كردار نيت‌هاى ما در ايمان ما اثر مىگذارد ، لذا ايمان عمل مىسازد و عمل نيز ايمان مىسازد . تمام صفات رذيله ، تمام صفات خوب و من جمله ايمان ، ظبيه باطرى اتومبيل است ، همانطور كه برق مىدهد ، برق هم مىگيرد ؛ ايمان هم در حالى كه عمل مىدهد ، خود عمل نيز در ايمان تأثير دارد و اين يك قاعدهء كلى است ، سعهء صدر نيز اين چنين است ؛ كسى كه در مقابل مشكلات مبارزه مىكند ، در مقابل گناه مقاومت مىنمايد ، وقتى تمايل جنسى پيش مىآيد به آن پشت پا مىزند ، صفت خودپسندى را پشت پا مىزند ، همهء اين موارد از شرح صدر سرچشمه مىگيرند و اين كارهايى كه مىكند نيز برايش شرح صدر مىآورد ؛ در حالى كه كارها از شرح صدر سرچشمه گرفته ، خودكار شرح صدر را بيشتر مىكند ، شرح صدر را در دل رسوخ مىدهد و آن را ملكه مىسازد . برعكس ، اگر هنگامى كه گناهى پيش آيد خود را ببازد ، يعنى