مرتكب گناه شود ؛ وقتى مشكلى جلو آمد عصبانى شود و از كار مهمتر بازش بدارد ؛ وقتى در كلاس حرف نامطلوبى شنيد ، نتواند آن را در خود هضم كند ، در اين صورت اين شرح مختصرى را هم كه دارد از بين مىبرد ، او را آدمى تنگ نظر بار مىآورد تا آنجا كه در مقابل هيچ چيز حتى در برابر بچهء كوچكى نتواند عرض اندام كند ، يعنى تنگ نظرى او در كارش اثر گذاشته و كارش هم در تنگ نظريش موثر مىباشد ، لذا آيه شريف مىفرمايد : « فمن شرح الله صدره للإسلام فهو علي نور من ربه » ، اگر شرح صدر مىخواهى ، اگر مىخواهى نور خدا در دل تو بتابد ، اگر مىخواهى شرح صدر براى تو ملكه شود و بتوانى دريادل باشى و به همهء مشكلات پشت پا بزنى و در كار مشكل با نور خدا به روى ، شرح صدر داشته باش ؛ « فويل للقاسية قلوبهم من ذكر الله » ، اگر شرح صدر نداشتى واى بر تو ، براى اين كه نداشتن شرح صدر برايت گناه روى گناه مىآورد ؛ وقتى هم كه گناه روى گناه آمد ، دل را سياه كرده شرح صدر از آن گرفته مىشود ، و واى به اين دل . آيه دوم هم همين را مىفرمايد . بنابراين ، اگر بخواهيد صفات خوب را در خود ايجاد كنيد ، بايد بر طبق صفات خوب ميل كنيد ؛ در حالى كه صفات خوب شما را به اعمال خوب وامىدارد ، اعمال نيكو هم صفات نيكو در شما به وجود مىآورد و برعكس ، اگر مىخواهيد صفات رذيله را رفع كنيد ، شاخ و برگ را بزنيد ، كار بد نداشته باشيد و الا اگر كار بد و گفتار بد داشته باشيد ، بدانيد كه صفات رذيله در شما قوىتر يعنى