بزرگتر است ؛ البته اين افراد موفق به توبه نمىشوند اما يأس از رحمت خدا از نظر اين روايت گناه بزرگى است ؛ قرآن شريف و آيه‌اى كه از سوره يوسف بيان شد مىگويد : يأس از رحمت خدا در حد كفر است . نتيجه بحث توبه اين شد كه اگر براى كسى از گناه يكسال ، دوسال و ده سال او تلاطمى درونى پيدا شده باشد ، گرچه گناهش بسيار بزرگ هم بوده باشد ، اما چون ناراحت و پشيمان است ( توبه هم همين است و استغفار و راز و نياز و گريه زنتهاى توبه است ؛ لازمهء اين تلاطم درونى و پشيمانى اين است كه تصميم بگيرد ديگر گناه نكند ) قطعاً پروردگار عالم او را مىآمرزد و مثل اين است كه اصلًا گناه نكرده باشد ، و اين حالت علاوه بر اين كه خسارتهايش را جبران مىكند ، مسلماً مىتوان راه صدساله را يك آن بپيمايد ، روشنائى دل پيدا مىكند ، مسلماً قطعاً تقويت اراده پيدا مىكند ، تقويت روح پيدا مىكند و بالاتر از همه مىتواند در آن جنگ درون پيروز شود . برعكس ، يكى از مهارهاى محكم شيطان يأس از رحمت خداست . اگر قرآن شريف مىفرمايد : مأيوس از رحمت خدا مشو كه در سرحد كفر است ، به خاطر همين است كه اگر شيطان كسى را فاسد كرد ، از اين راه حميدبن قحطبه مىشود هر جنايتى را كه پيش بيايد مرتكب مىشود . يأس از رحمت خدا موجب مىشود كه آدم جنايتكار شود ،