گنهكار شود ؛ اما اميد به رحمت خدا و اين كه يقين داشته باشد خدا او را مىآمرزد ، خواه كنترلى براى غرائزش مىشود و به عبارت ديگر آن جنبهء ملكوتى مىشود و مىتواند جنبهء ناسوتى را كنترل كند و در جنگ درون حتماً پيروز شود . در قرآن شريف و روايات اهلبيت ( ع ) استفاده مىكنيم كه توبه چهار دسته قبول نيست . در اينجا با توجه به اين كه گفته شد كه در اسلام بن بست وجود ندارد و اين كه معنى ندارد كسى بگويد خدا مرا نمىآمرزد ، با اين بيان كه توبه چهار دسته پذيرفته نيست در ظاهر منافات پيدا مىكند كه در واقع منافاتى اين ميان دو نيست . همهء آياتى كه از عدم پذيرش توبه سخن مىگويد در دو آيه 17 و 18 سوره نساء است كه مىفرمايد : « انما التوبه علي الله للذين يعملون السوء بجهالة ثم يتوبون من قريب . . . و ليست التوبة للذين يعملون السيئات حتى اذا حضر احدهم الموت قال اني تبت الان و لا الذين يموتون و هم كفار » « 1 » . مىفرمايد : توبه كسى پذيرفته است كه گناه از روى جهالت به جاى آورد ، در اينجا جهالت به معناى نادانى است ؛ جهالت چند معنا دارد كه از جمله غلبهء جنبهء حيوانى معنوى است ؛ مثلًا غريزه جنسى بر شخص غلبه مىكند و نگاه شهوت‌آميزى به زن مىكند ، مىگويند كه او از روى جهالت گناه كرده است ؛ مىداند كه

--> ( 1 ) . سوره نساء - آيات 17 و 18 .