يعنى اى بنده‌هاى گنهكارم ، از رحمت خدا مأيوس مشويد ، يأس از رحمت خدا به منزلهء كفر است . اگر كسى ( گرچه هفتاد سال گناه كرده باشد ) بگويد خدا ديگر مرا نمىآمرزد ، گناه اين گفتار و اين عقيده يدس از رحمت خدا از گناه هفتاد سال او بزرگتر است ، براى اين كه هفتاد سال گناه در حكم كفر نيست اما قرآن شريف مىفرمايد : اگر از رحمت خدا مأيوس شوى در حد كفر است : « لا تايئسوا من روح الله انه لائيس من روح الله الا القوم الكافرون » . بعضى از مفسرين ذيل اين آيهء شريفه قضيه‌اى را نقل كرده‌اند . حميد بن قحطبه ، سرهنگى در لشكر هارون‌الرشيد است . راوى خدمت حضرت امام صادق ( ع ) عرض كرد : در ماه مبارك رمضان پيش حميدبن قحطبه رفتم ، ديدم روزه‌اش را مىخورد : به او گفتم كه آيا مريض هستى ؟ گفت نه . گفتم : مسافر هم كه نيستى ، پس چرا روزه‌ات را مىخورى ؟ گفت : براى اين كه مىدانم خدا ديگر مرا نمىآمرزد . بعد برايم قضيه‌اى را نقل كرد و گفت : هارون الرشيد شبى مرا خواست ، به من گفت : چه مقدار با من هستى ؟ گفتم حاضرم آبرويم را در راه تو بدهم . گفت : نه ، برو . مىگويد هنوز به خانه نرسيده بودم كه دوباره به دنبالم فرستاد و گفت : چه اندازه با من هستى ؟ گفتم : حاضرم مالم ، ناموسم و جانم را در راه تو بدهم ، گفت : نه . مىگويد هنوز به