در اينجا شرك ، شرك بت‌پرستى نيست ، شرك گناه و متابعت از شيطان است ، متابعت از هوى و هوس است . قرآن افرادى را كه متابعت از هوى و هوس كنند مشرك خطاب نموده است : « افرايت من التخذ الهه هويه و اضله الله علي علم » « 1 » . يعنى آن كه از هوى و هوس متابعت كند بت‌پرست است ؛ بت او هوى و هوس اوست . در سورهء يس ( كه سورهء خوبى است و تقاضا دارم هر صبح آن را بخوانيد ، با قرآن داشته باشيد ، مخصوصاً شما كه خواص مردميد بايد با قرآن سروكار داشته باشيد ) مىخوانيم : « الم اعهد اليكم يا بني آدم ان لا تعبدوا الشيطان انه لكم عدومبين » . يعنى اى آدم ، مگر در ازل به تو نگفتم كه شيطان دشمن توست ؟ مگر در ازل نگفتم كه ره كه از شيطان متابعت كند بت‌پرست است و بت او شيطان اوست ؟ لذا از نظر قرآن گنهكار اصلًا بت‌پرست است . قرآن مىفرمايد گناه در زندگى انسان آدم را له مىكند و به جايى مىرساند كه زندگى او وحشتناك و با دلهره وى اضطراب خاطر ، ضعف اعصاب و نگرانى همراه است ؛ قرآن مىفرمايسد : مىخواهى از آينده ، ترس و از گذشته ، غم و غصه نداشته باشى ؟ مىخواهى اضطراب خاطر و ضعف اعصاب نداشته باشى ؟ مىخواهى تقويت اراده داشته باشى و بر اعصاب خود مسلط باشى ؟ « گناه نكن » ، براى

--> ( 1 ) . سوره جاثيه - آيهء 22 .