نظير اين دو آيه در قرآن فراوان است . يعنى اى بشر ، در تاريخ سير كن و ببين كه آدم گنهكار عاقبتش به كجا كشيد ؛ ببين آدم ظالم و كسى كه عنود و لجوج است و حق تكذيب مىكند كارش به كجا رسيد . از او پند بگير ، از بىادب ، ادب بياموز . به طور كلى قرآن شريف در اين آيات براى ما زنگ خطر را به صدا در مىآورد ، گناه ولو خيلى كوچك ، يعنى يك دروغ از نظر ما گناهش بزرگ است ، به قدرى گناه دروغ بزرگ است كه موسىبن جعفر - سلام الله عليه - مىفرمايد : در روز قيامت آدم دروغگو را به محشر مىآورند اول او را با سيخ داغ مجازات مىكنند ؛ سيخى سرخ شده از آتش جهنم مىآورند كه به سينه او مىزنند و از گردهء او بيرون مىآورند ، از پهلو زده از پهلوى ديگر بيرون مىكشند ، مىگويند : اين جزاى آدم دروغگو است . قرآن شريف دروغ گفتن را با بت‌پرستى پهلوى يكديگر گذاشته و مىفرمايد : « فااجتنبوا الرجس من الاوثان واجتنبوا قول الزور » « 1 » . از دو چيز بپرهيز اول بت‌پرستى ، دوم از دروغ . دروغ گناهش بزرگ است ، اما چون مردم عادت به دروغ دارند ابهت گناه از دل آنان گرفته شده ، يك دروغ براى دل خيلى ضرر دارد ؛ همين طور غيبت ! معناى غيبت اين است كه شما برابرش

--> ( 1 ) . سوره حج - آيهء 30 .