با ايماء و اشاره كنايه مجد و آقائى آل طلحه را بيان نموده است . شرح فارسى : توضيح قوله : بل هو اعم : يعنى اعم از كنايه و غير آن هم‌چون مجاز مىباشد . قوله : و فيه نظر : در حاشيه دسوقى آورده است كه نظر و مناقشه شارح از دو نظر مىباشد : 1 - ماده [ تفاوت ] زمانى صحيح است كه با كلمه [ الى ] متعدّى شود كه معناى [ انقسام ] را به آن تضمين نمائيم پس امر باز به انقسام برگشت . 2 - اقسام شيئى واجب و لازم نيست كه اخصّ از آن شئ يعنى مقسم باشند چه آنكه گاهى بين اقسام و مقسم نسبت عموم و خصوص من وجه است با اينكه در اين تقسيم ابيض را مقسم و حيوان را قسم آن قرار داده‌ايم و وقتى اعم بودن قسم شيئى از شئ صحيح بود ديگر اشكالى در تعبير به تقسيم وجود ندارد . قوله : و الاقرب انّه انّما قال : ضمير در [ انّه ] و [ قال ] به سكّاكى راجع ميباشند . قوله : قد تتداخل : يعنى بعضى در برخى داخل شده و بدين ترتيب ممكنست جميع اقسام در صورت واحدى اجتماع كنند كه به اعتبارات متعددى مختلف باشند مثلا جايز است از لازم باسم ملزوم تعبير شود و بدين وسيله كنايه تحقّق يابد و مع ذلك گاهى نسبت بسمع ممكن است تعريض باشد چنانچه در حق سامع ديگر امكان دارد تلويح باشد