[ دليل براى اسم بودن مهما ] است و هم شرط لذا لازمست بعد از آن هم فاء واقع شود و هم متّصل باسم گردد اما فاء به لحاظ معناى شرطيّت است و امّا الصاق به اسم به جهت اشتمالش بر معناى ابتدائيّت است و اين امر از باب اقامه لازم مقام ملزوم بوده كه به جهت حفظ و ابقاء اثر ملزوم اجمالا لازم و ضرورى مىباشد . قوله : هو من الظّروف : ضمير [ هو ] به [ لفظ بعد ] راجع است . و مقصود از [ ظرف بودن بعد ] آن است كه ظرف زمان مىباشد [ قوله : المبنيّة : ] مقصود مبنى بر ضمّ است . قوله : المنقطعة عن الاضافة : اين عبارت اشاره است به علّت بناء لفظ [ بعد ] . قوله : لنيابتها عن الفعل : ضمير مجرورى در [ لنيابتها ] به [ اما ] راجع است و اين عبارت علّت است براى عامل بودن لفظ [ امّا ] در [ بعد ] . قوله : و مهما هنا مبتداء : مشاراليه [ هنا ] تقديرى استكه شارح براى اصل [ اما بعد ] ذكر نمود . قوله : و يكن شرط : يعنى و جمله [ يكن ] فعل شرطست و [ كان ] تامّه به معناى [ يوجد ] مىباشد و فاعلش ضميرى استكه به [ مهما ] راجع است . مؤلف گويد : بنابراين دو دليل براى اسم بودن [ مهما ] در دست است : الف : آنكه مبتداء واقع شده و اين امر از خواصّ اسم است .