خانه غصبى است پس در « كون » كه شىء واحدى است امر و نهى اجتماع كردند و قبلا بيان كرديم كه اين امر ممتنع است پس متعيّنا نماز باطل مىباشد . تفصيل مرحوم مصنّف در مقام استدلال بر امتناع اجتماع امر و نهى چنين مىفرماين : معناى امر طلب فعل بوده و معناى نهى طلب ترك آن مىباشد و بديهى است كه متعلّق اين دو ممكن نيست شىء واحدى باشد چه آنكه اين امر مستلزم جمع بين متنافيين است . و جاى ترديد نيست كه تنها رافع اين جمع تعدّد متعلّق امر و نهى بوده و امر ديگرى اين امتناع و استحاله را نمىتواند ازاله كند ازاين‌رو بايد گفت : وقتى فرض كرديم متعلّق امر و نهى شىء واحدى بود وجود جهات عديده در آنكه باعتبار يكى امر و به ملاحظه ديگرى نهى به آن تعلّق بگيرد نافع نبوده و استحاله و امتناع به حال خود باقى است . با توجّه به اين معنا مىگوئيم : در نماز يادشده يعنى در خانه غصبى اگر فرض كرديم هم امر به آن توجّه پيدا كرده و هم نهى به آن تعلّق گرفته . « كون » كه يكى از اجزاء نماز است نيز هم متعلّق امر بوده و هم نهى به آن متوجّه است زيرا امر بمركّب امر به اجزاء آن نيز مىباشد چنانچه نهى از مركّب مستلزم نهى از اجزائش نيز مىباشد و بدين ترتيب « كون » در نماز كه مأمور به است عينا منهىّ عنه نيز بايد باشد پس در آن امر و نهى اجتماع كرده و در نتيجه شىء واحد هم واجب بوده و هم حرام و اين ممتنع و مستحيل