سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
334
المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى)
فضرورة بالاتّفاق . ترجمه و شرح : صله الف و لام مصنّف گويد : صله الف و لام موصول وصفى كه صريح باشد واقع مىشود . شارح گويد : مقصود از صفت صريح ، وصفى است كه در وضعيّت خالص باشد همچون اسم فاعل و اسم مفعول . مؤلّف گويد : مصنّف در برخى از تأليفاتش گفته است : مقصود از صفت صريح ، اسم فاعل همچون الضّارب و اسم مفعول مانند المضروب و صفت مشبّهه مثل الحسن الوجه مىباشد . شارح گويد : بخلاف وصف غير خالص كه براى صله واقع شدن الف و لام صلاحيّت ندارد . و مراد از غير خالص وصفى است كه جنبه اسميّت در آن غالب باشد مانند : الابطح . چه آنكه در لغت به معناى زمين ريگزار را گويند ولى غالب استعمال آن در مكان مخصوص يعنى مكّه و نواحى آن مىباشد و بدين ترتيب استعمال و به كار بردنش در معناى اسمى بيش از وصفى است . سپس مصنّف گويد : بندرت افعال معرب صله براى « الف و لام » واقع مىشوند . شارح گويد : مقصود از افعال معرب فعل مضارع مىباشد و از همين قبيل است آنچه در كلام فرزدق شاعر آمده :