مخالفا للأصول فلا يتعدى فلعله علم بموجب ذلك . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : و از مولانا امام صادق عليه السلام درباره رفيق عروسى كه زوج وى را كشته و عروس نيز زوج را كشت اينطور وارد شده كه زن را بواسطه قتل شوهرش مىكشند مضافا به اينكه ديه رفيق را نيز ضامنست . ولى اقرب آن است كه خون رفيق هدر است مشروط باينكه به شوهر داشت زن عالم باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اين است كه از مولانا الصادق عليه السلام به همان طريق و سند سابق الذّكر اين روايت وارد شده : اگر عروسى رفيق داشت و شوهر در شب دامادى خودش ملاحظه نمود عروس با آن رفيق مأنوس است و رفيق را كشت و پس از آن زن نيز شوهر را بقتل رسانيد زن را بواسطه قتل شوهر مىكشند و ديه رفيق را نيز از زن مىستانند و اين حكم مبتنى بر اين است كه زن سبب تلف رفيق شده زيرا او را فريفته است . ولى همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده‌اند در صورتى كه رفيق از حال مطّلع بوده و بداند كه زن شوهر داشته و ارتباط با وى جايز نيست و مع ذلك با او معاشرت كرده باشد خونش هدر است زيرا زوج و شوهر زن حق دارد هرمرد اجنبى را در خانه خويش بيابد كه براى زنا وارد شده بكشد از اينرو قصاص از زوج ساقط مىباشد ولى مىتوان در اين حكم به اين نحو اشكال نمود :