خويش نصب نمايد كه بواسطه‌اش ديگرى هلاك گردد كفاره ثابت و واجب نمىگردد . شارح ( ره ) بدنبال [ كمن طرح حجرا ] مىفرماين : يعنى سنگى را در سر راه بياندازد و در نتيجه بواسطه‌اش انسانى به زمين خورده و هلاك گردد . و در تعقيب [ فهلك بها آدمى ] مىفرماين : در اين فرض اگرچه البته ديه ثابت مىباشد ولى كفاره لازم نيست چه آنكه كفاره صرفا با مباشرت ثابت است . قوله : فعثر به انسان فماتت : كلمه [ عثر ] لغزيدن و به سر افتادن را گويند و ضمير در [ به ] به حجر راجع است . قوله : فى غير ملكه : ضمير در [ ملكه ] به ناصب سكين راجعست قوله : فهلك بها آدمى : ضمير در [ بها ] به سكين راجعست . قوله : و انما تجب مع المباشرة : ضمير در [ تجب ] به كفّاره برمىگردد . متن : و تجب بقتل الصبي و المجنون ممن هو به حكم المسلم كما تجب بقتل المكلف و يستوي فيها الذكر و الأنثى . و الحر و العبد مملوكا للقاتل و لغيره لا بقتل الكافر و إن كان ذميا ، أو معاهدا شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : بواسطه كشتن كودك و ديوانه كفاره لازم مىشود ولى به قتل رساندن كافر موجب آن نيست . شارح ( ره ) در دنبال [ و تجب بقتل الصبى و المجنون ] ميفرمايند :