سپس مىفرماين : ظاهر اين روايت دلالت دارد كه بوجود اثر سيلى و شبه آن در صورت آنچه از ديه ذكر شد ثابت مىگردد اگرچه تمام صورت را فرا نگرفته و از نظر عرف دوام و استمرار نيز پيدا نكند . و در مقابل اين حكم برخى از فقهاء فرموده‌اند : در ثبوت ديه شرط است كه اثر سيلى و اشباه آن در صورت دوام داشته و عرفا باقى بماند و در غير اين صورت جانى موظف به پرداختن ارش مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : اگر قائل شويم كه بطور مطلق ارش ثابت است چه اثر جنايت دوام پيدا نموده و چه دائمى نباشد اين قول نيكو و رأى پسنديده‌اى است مشروط به اينكه اجماعى بر خلاف آن منعقد نباشد . و دليل اين قول آنست كه روايت مذكور كه مدرك ثبوت ديات سه‌گانه مىباشد ضعيف و غير قابل استناد است . قوله : من لطمة : يعنى زدن سيلى و طپانچه . قوله : و شبهها : مثل اينكه با آلت و وسيله به صورت بزند كه سرخ يا سبز و يا سياه شود . قوله : لرواية اسحق بن عمار : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 295 ) باينشرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير از اسحق بن عمّار ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : قضى امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام فى اللطمة يسوّد اثرها فى الوجه ان ارشها