متداخل بوده و براى هردو يك ديه بيشتر نبايد بدهد چه آنكه منفعت اهم صدا همان اداء حروف است پس در واقع اذهاب هردو يك جنايت محسوب مىشود ازاينرو وجهى براى تعدّد ديه نمىباشد . ولى درعين‌حال محتمل است بگوئيم تداخل درست نبوده و جانى دو ديه بايد بپردازد زيرا اذهاب صدا با انتفاء حروف مغاير بوده و هركدام موجب ديه عليحده‌اى مىباشند . قوله : و تمكّنه من التّقطيع و التّرديد : ضمير در [ تمكّنه ] بمجنى عليه راجع بوده و مراد از [ تقطيع ] تقطيع حروف و تبيين آنها بوده و از [ ترديد ] ردّ كردن و حركت دادن زبان مىباشد . قوله : و لو اذهب معه حركة اللّسان : ضمير در [ معه ] بذهاب صوت راجع است . قوله : لانّه فى معنى شلله : ضمير در [ لانّه ] به اذهان حركت لسان راجع است . قوله : مع احتمال عدمه : يعنى عدم تداخل . متن : الفصل الثالث في الشجاج بكسر الشين جمع شجة بفتحها و هي الجرح المختص بالرأس و الوجه ، و يسمى في غيرهما جرحا بقول مطلق و توابعها مما خرج عن الأقسام الثمانية من الأحكام و هي أي الشجاج ثمان : الحارصة و هي القاشرة للجلد و فيها بعير