شارح ( ره ) در ذيل [ انكان ذهابه عن غير عمد ] مىفرماين : علّت مقبول بودن شهادت مرد و زن در اين مورد آنست كه وقتى جنايت غير عمدى بود مال بر عهده جانى ثابت شده و بدين ترتيب مشهود به از امور مالى بوده كه شهادت يكمرد و دو زن عادل در اين گونه امور مقبول و مسموع مىباشد . البته بايد توجّه داشت كه اثبات ازاله بصر زمانى به شهادت مرد و دو زن محتاج است كه حدقه چشم باقى باشد و در غير اين صورت نيازى بشهادت مذكورين نيست . و در موردى كه به شهود نياز و احتياج است و از طرفى ديگر ضربه وارد بر مجنى عليه به نحوى است كه احتمالا قوّه بينائى را ازاله نموده ولى شهود معدوم مىباشند حكم اين است كه مجنى عليه بقسامه بايد مبادرت ورزد البته همانطورى كه مرحوم مصنف فرموده‌اند اين حكم مشروط به آنست كه چشم ثابت بوده و درنيامده باشد و پس از خوردن قسامه به نفع مجنى عليه حكم مىشود . ولى برخى از علماء فرموده‌اند : در مورد مزبور وى را در مقابل خوشيد قرار داده و او را مكلّف ميكنند كه چشمانش را باز نگهدارد پس اگر چشمانش را همچنان باز نگاه دارد او را در ادّعائى كه نموده تصديق كرده و در غير اين صورت تكذيبش مىكنند و دليل اين حكم روايت اصبغ از مولانا امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام است ولى سند اين حديث ضعيف و غير قابل اعتماد مىباشد . قوله : انكان ذهابه عن غير عمد : ضمير در [ ذهابه ] به ابصار راجع است .