بايد بدهد . شارح ( ره ) مىفرماين : كلمه [ عجان ] بكسر عين بوده و مقصود از آن محلّى است كه بين بيضه و حلقه دبر واقع شده . و منظور از روايت مشار اليها ، روايتى استكه اسحق بن عمّار از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام نقل فرموده و اينكه مرحوم مصنف حكم مذكور را به روايت نسبت داد جهتش آن است كه مدرك يعنى روايت مزبور چندان مورد اطمينان نيست زيرا اسحق فطحى المذهب است اگرچه ثقه مىباشد ولى درعين‌حال عمل به روايت وى مشهورى است همانطورى كه بحديث سابق يعنى روايت سليمان بن خالد مشهور نيز عمل كرده‌لاند و بهرتقدير بسيارى از اصحاب در اين مسئله خلافى را ذكر نكرده و گويا آن را اتّفاقى تلقّى نموده‌اند . قوله : و الفقحه : بفتح فاء و سكون قاف يعنى حقه و منفذ دبر . قوله : فى رواية اسحق بن عمار عن ابى عبد اللّه عليه السّلم : اين روايت را مرحوم كلينى در كتاب كافى شريف ج ( 7 ) ص ( 313 ) به اين شرح نقل فرموده : على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن محبوب ، از اسحق بن عمار قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السلام يقول : قضى امير المؤمنين عليه الصلاة و السلام فى الرّجل يضرب على عجانه ، فلا يستمسك غائط و لا بوله ؟ انّ فى ذلك الدّية كاملة . قوله : و كثير من الاصحاب لم يذكر فيه خلافا : ضمير در [ فيه ] به حكم مسئله مذكور در اينجا راجع است .