شارح ( ره ) مىفرماين : در كتاب نكاح گفتيم كه زن افضاءشده بر شوهرى كه او را افضاء نموده حرام ابدى مىشود و علاوه بر آن تا زن در قيد حيات است بر شوهرش انفاق بر او لازم مىباشد . البته معلوم باشد كه تا مرد وى را طلاق نداده او از حباله نكاح خارج نشده و همچنان همسر او است اگرچه استمتاع بردن از وى در حق شوهر حرام مىباشد چنانچه انفاق بر او لازم بوده اگرچه بعد از طلاق باشد و دليل آن روايت صحيحه حلبى از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام است كه فرمودند : تا مادامى كه زن زنده هست انفاق بر او در حق شوهرش لازم و واجب مىباشد . سپس مىفرماين : و در اينكه بعد از تزويج و اختيار نمودن شوهرى غير از مفضى نفقه از عهده مفضى ساقط مىشود يا همچنان در ذمّه‌اش ثابت و مستقرّ است دو احتمال مىباشد : احتمال اوّل : اينست كه بگوئيم نفقه از عهده مفضى ساقط نشده بلكه حتى بعد از شوهر نمودن زن بايد آن را بپردازد زيرا نصّى كه آن را ثابت و لازم دانسته اينطور تعبير آورده كه تا وقتى كه يكى از آن دو در حيات هستند نفقه زن بر مفضى لازم مىباشد . اين تعبير تعميم داشته و شامل صورتى كه شوهر نيز بنمايد مىشود . احتمال دوّم : آنست كه بگوئين بعد از شوهر نمودن نفقه‌اش از عهده مفضى ساقط است زيرا وجوب انفاق تا زمانى بود كه زن منفق