فحكومة زائدة على دية اليد لما قطع من الزند . أما لو قطعت من المرفق ، أو المنكب فدية اليد خاصة ، و الفرق : تناول اليد لذلك حقيقة ، و انفصاله بمفصل محسوس . كأصل اليد ، بخلاف ما إذا قطع شيء من الزند فإن اليد إنما صدقت عليها من الزند و الزند من جناية لا تقدير فيها فيكون فيها الحكومة ، كذا فرق المصنف و غيره . و فيه نظر و مثله ما لو قطعت من بعض العضد ديه انگشتان شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ديه انگشتان به تنهائى به مقدار ديه دستها مىباشد . و اگر با دست مقدارى از [ زند ] قطع شود علاوه بر ديه دست جانى بايد ارش بپردازد . شارح ( ره ) در دنبال [ و فى الاصابع و حدّها ديتها ] ميفرمايند : مقصود اينست كه اگر انگشتان به تنهائى و بدون بريدن دست قطع شوند ديه آنها به مقدار ديه دستها مىباشد فلذا اگر پس از آن‌كه جانى انگشتان مجنى عليه را قطع كرد جانى ديگر بقيّه دست را بريد بر عهده جانى دوّم ارش مىباشد . و سپس در دنبال [ شئ من الزند ] مىفرماين : كلمه [ زند ] بفتح زاء و سكون نون بوده و مقصود از آن قسمتى از ذراع مىباشد زيرا طبق آنچه جوهرى ذكر كرده [ زند ] عبارتست از محلّ اتصال انتهاى استخوان ذراع به كتف . و بهرتقدير اگر جانى با دست مقدارى از زند را نيز قطع نمايد