سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
246
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : و ثلاثة اضراس : يعنى در هريك از چهار طرف سه دندان واقع است بنام اضراس كه به طواحن و دندان آسيا نيز ناميده مىشوند . قوله : و يستوى فى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] مقدار ديهاى است كه ذكر گرديد . قوله : بان كانت الخ : تفسير است براى [ خلقه ] . قوله : قبل ان تثغر : كلمه [ تثغر ] يعنى تسقط و مقصود از آن دندانهاى شيرى است . قوله : متغيّره : خبر است براى [ كانت ] . قوله : ثمّ تنبت كذلك : يعنى تنبت بعد السقوط متغيرة كما كانت قبل السقوط كذلك . قوله : فان حكموا بكونه لعلة : ضمير در [ بكونه ] به نباتها سوداء راجع است . متن : و تثبت دية السن بقلعها مع سنخها إجماعا ، و بدونه استيعاب ما يبرز عن اللثة على الأقوى . فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ديه دندان زمانى ثابت مىگردد كه جانى آن را با ريشه بكند . شارح ( ره ) مىفرماين : در صورتى كه با ريشه بكند بالاجماع ديه ثابت است و به فرضى كه تنها قسمت ظاهر و بيرون آمده از لثه را بكند على الاقوى بايد ديه را