قوله : انّه لا مخلص له عن الضّمان : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و در [ له ] به طبيب عود مىكند . قوله : توقف عن العمل مع الضّرورة اليه : ضمير فاعلى در [ توقف ] به طبيب و در [ اليه ] به عمل راجعست . قوله : فوجب فى الحكمة شرع الابراء : كلمه [ وجب ] يعنى ثبت و لفظ [ شرع ] به صيغه مصدر به معناى امضاء و تثبيت مىباشد . قوله : دفعا للضرورة : يعنى دفعا للحاجة . قوله : و لرواية السّكونى عن ابيعبد اللّه عليه السلام : اينروايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 19 ) ص ( 194 ) باينشرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : قال امير المؤمنين عليه السلام : من تطبب الخ . قوله : تطبّب و تبيطر : كلمه [ تطبّب ] يعنى طبابت براى انسانها و [ تبيطر ] عبارت است از طبابت براى حيوانات كه در اصطلاح به دام پزشكى معروف است . قوله : و انّما ذكر الولىّ : كلمه [ ذكر ] به صيغه مجهول مىباشد ، يعنى در روايت [ ولى ] از اين جهت ذكر شده كه . . . قوله : لانّه هو المطالب : ضمير در [ لانّه ] به ولىّ راجع است و منظور از [ مطالب ] طالب ضمان مىباشد . قوله : فلمّا شرع الابراء قبل الاستقرار : يعنى وقتى ابراء از جنايت پيش از استقرار و ثبوتش تشريع و امضاء گرديده باشد . قوله : صرف الى من يتولّى المطالبة : كلمه [ صرف ] به صيغه