به خطاء محض غليظتر و شديدتر است و آن عبارتست از صد شتر كه چهل تا از آنها بايد شتر شش ساله تا نه ساله بوده كه همگى حامل و سى تا از آنها حقّه و سىتاى ديگر بنت لبون باشند . اين روايت بخاطر صحّت سندش مورد اعتماد بوده و لازمست به آن عمل شود چنانچه مرحوم علّامه در كتاب مختلف و تحرير به آن عمل فرموده است ولى وى در غير ايندو كتاب بروايت اوّلى كه سابقا ذكر گرديد اعتماد فرموده . سپس مىفرماين : مقصود از [ بازل عامها ] اشترى است كه دندان نيش او منشق شده باشد و آن در سنه نه سالگى است و بسا اتفاق مىافتد كه در 8 سالگى دندان نيش حيوان چاك مىخورد . و چون شتر ثنيّه آن است كه به شش سالگى داخل شده باشد لاجرم آنچه معتبر است در خلفه حيوانى است كه در سنين شش سالگى و بازل عام باشد يعنى بين شش و نه سالگى . و براى علم پيدا كردن به اينكه حيوان حامل بوده يا غير حامل كافى است به اهل خبره رجوع شود پس اگر بعدا معلوم شد كه ايشان خطاء و اشتباه كرده‌اند لازم است آنچه داده شده مبدّل به حيوانى كنند كه اعطائش واجب است چنانچه اگر حيوان قبل از آنكه به صاحب حق تسليم شود سقط جنين نمود حكمش همين است كه بر مكلّف تبديل آن لازم مىباشد اگرچه قبل از تسليم حيوان را براى اعطاء به مستحقش حاضر كرده و تا اين هنگام باردار بوده باشد . قوله : و هى صحيحة عبد اللّه بن سنان الخ : اينروايت را مرحوم