سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
161
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : لكن الرّابع من فعله : ضمير در [ فعله ] بثالث برميگردد . قوله : فيبقى له نصف : ضمير در [ له ] به ثالث برمىگردد . قوله : فله كمال الدّية : ضمير در [ له ] به رابع راجعست . قوله : من تكلّف تنزيلها : ضمير مؤنث در [ تنزيلها ] به روايت راجع بوده و مقصود از [ تنزيل ] توجيه مىباشد . قوله : فردّها مطلقا متّجه : ضمير مجرورى در [ ردّها ] به روايت راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] اين است كه چه مورد روايت بوده و چه غير آن باشد . قوله : و ردّها المصنف ايضا : ضمير مؤنث در [ ردّها ] به روايت برمىگردد . قوله : و كلاهما يمنع تعلّق العاقلة به : ضمير در [ به ] به ضمان راجع است . قوله : فازدحم النّاس عليها : ضمير در [ عليها ] بزبيه راجعست قوله : و ذلك ينافى ضمان حافر البئر : مشار اليه [ ذلك ] ازدحام بر زبيه و نظاره نمودن به شير مىباشد و وجه تنافى يا ضمان اين است كه از تعبير در روايت معلوم مىشود كه حفر چاه بطور مخفى و نهانى نبوده و بدين ترتيب غرور در بين نبوده لذا وجهى براى ضمان حافر نمىباشد . قوله : لاستقلاله باتلافه : ضمير مجرورى در [ استقلاله ] بكلّ راجع بوده و در [ اتلافه ] به من امسكه برمىگردد . قوله : و هو خيرة العلامة فى التّحرير : ضمير [ هو ] بضمان كلّ الخ راجع است .