به تلف شدن حيوان يا معيوب شدنش گرديد ضمانى بر دافع نيست . ضامن نبودن كسى كه حيوانى را به واسطه دفع از خود كشته شارح ( ره ) مىفرماين : دليل آن اين استكه دفع حيوان از نفس و دور كردنش جايز است ، پس بدنبال آن ضمان نباشد ولى بايد توجّه داشت كه لازم است بر آنچه دفع به آن حاصل مىشود اكتفاء كرد لذا اگر بر دابّه جنايتى وارد كند كه به منظور دفع نباشد يعنى در اين فرض نيز جانى ضامن مىباشد . قوله : و لو دافعها عنه انسان : ضمير منصوبى در [ دافعها ] به دابّه و در [ عنه ] به دافع راجعست . قوله : الى تلفها او تعيّبها : ضمائر مؤنث بدابّه راجع ميباشند . قوله : لجواز دفعها عن نفسه : ضمير مؤنث در [ دفعها ] بدابّه برمىگردد و ضمير در [ نفسه ] به دافع راجعست . قوله : فلا يتعقّبه ضمان : ضمير منصوبى در [ لا يتعقبه ] به دفع برمىگردد . قوله : فان زاد عنه ضمن : ضمير در [ زاد ] به دافع و در [ عنه ] به ما يندفع به راجع بوده و ضمير در [ ضمن ] نيز به دافع برمىگردد . قوله : و كذا لو جنى عليها لا للدّفع : ضمير در [ عليها ] بدابّه برمىگردد . متن : و إذا أذن له قوم في دخول دار فعقره كلبها ضمنوه و إن لم يعلموا أن الكلب فيها حين دخوله ، أو دخل بعده ، لإطلاق النص و الفتوى ، و إن دخلها به غير إذن المالك لم يضمن و لو أذن بعض من في الدار ، دون بعض . فإن كان ممن يجوز الدخول