و اگر امر به عكس شد يعنى ملقى قصدش از انداختن شخصى به روى ديگرى كشتن واقع بود نه قتل اسفل در صورتى كه واقع كشته شد مطلقا ملقى را قصاص مىنمايند اعمّ از آنكه فعل غالبا كشنده بوده يا كشنده نباشد و اگر اسفل كشته شد به شرطى كه افتادن به روى ديگرى غالبا كشنده اسفل باشد ملقى را بواسطه او قصاص مىنماين و در غير اين صورت ديه او را ضامن است . و سپس بدنبال [ او القاه من كان شاهق ] مىفرماين : به شرطى كه انداختن كسى از مكان مرتفع غالبا كشنده بود يا اگر چنين نيست ملقى قصدش قتل او باشد كه در صورت وجود يكى از ايندو شرط البته ملقى را قصاص مىنمايند . و در دنبال [ طعاما مسموما يقتل مثله ] مىفرماين : يعنى مثل اين طعام از حيث كميّت و كيفيّت كشنده باد و همان طورى كه مرحوم مصنف فرموده واقع امر را براى آنكس كه طعام را نزدش گذارده بيان نكند يا طعام مسموم را در خانه ديگرى گذارده بوى نگويد كه فلان طعام مسموم است و اتفاقا صاحب منزل از آن تناول كرده و مرد قصاص در اين مورد نيز ثابت است . سپس مىفرماين : اگر سمّ واقع در طعام از سموماتى باشد كه قليل آن كشنده نبوده بلكه تنها مقدار زيادى از آن موجب قتل و كشته شدن كسى كه آن را تناول كند مىگردد و شخص مقدار كمى از آن را به قصد كشتن نزد كسى بگذارد و او تناول كرده و در اثر آن مرگش فرابرسد حكم آن همچون موردى است كه مقدار زياد آن را نزد كسى بگذارد يعنى سمّ دهنده را بايد قصاص نمود و