مؤمنين كسانى هستند كه حافظ فروج خود بوده و آن را تنها براى ازواج و همسران خود به كار مىبرند ، تا آنجا كه فرموده : پس كسانى كه غير اين را طالب بوده و اختيار نمايند ظالم و متعدّى هستند و چون استمناء با دست از مصاديق [ ما وراء ذلك ] محسوب مىشود لاجرم مستمنى متعدّى و ظالم بوده و فعلش ظلم و عدوان به حساب مىآيد و در نتيجه حرام و نامشروع است . و از حضرت نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم منقولست كه شخصى كه با كف دستش نكاح نمايد ملعون است ، كنايه از شخصيكه استمناء مىكند . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و در معناى دست است اخراج آن با غير دست از اعضاء و جوارح ديگر و نيز اشيائى كه غير جوارح مستمنى هستند به استثناى زوجه و مملوكه كه اگر ايندو سبب خروج منى شوند البته حرمتى در بين نيست به اين معنا كه وطى با ايشان و امناء در فرج ايندو مشرع و حلال است . پس از آن مىفرماين : اگر كسى بواسطه دست همسر و يا مملوكه‌اش محتلم شود به اين معنا كه سبب حصول امناء بازى و ملاعبه ايندو با عضو وى باشد در تحريم آن دو احتمال است : احتمال اوّل آنكه بگوئيم اين عمل حرام است زيرا مقتضى براى تحريم كه اخراج منى و افساد آن از طريق غير جماع باشد در اينجا موجود بوده و همين معنا در استمناء با دست چون موجب حرمت است لاجرم در اينمورد نيز سبب تحريم مىباشد . مرحوم علامه در كتاب تذكره به اين احتمال قطع و يقين پيدا نموده