غرامت به مالك بدهد البته اين تعبير نيز منافى با عوض نبوده و مىتوان گفت قيمت بهيمه در واقع عوض از بهيمه است و بهرتقدير پس از پرداخت ثمن يا قيمت به مالك معاوضه تحقق يافته و در قبال انتقال ثمن يا قيمت به مالك بهيمه نيز ملك فاعل درمىآيد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : از بين دو قوليكه ذكر شد ، رأى دوّم از نظر ما اجود و بهتر است . قوله : فالاصل فى محلّه : مقصود از [ اصل ] اصالة البقاء مىباشد قوله : و ان كان غيره : ضمير در [ كان ] به فاعل و در [ غيره ] به مالك برمىگردد . قوله : فالظاهر انّ تغريمه القيمة : ضمير مجرورى در [ تغريمه ] به فاعل راجعست . قوله : يوجب ملكه لها : ضمير در [ ملكه ] به فاعل و در [ لها ] به بهيمه عود مىكند . قوله : و هو غير جايز : ضمير [ هو ] بهريك از بقاء ملك بدون مالك و جمع عوض و معوّض براى مالك برمىگردد . قوله : و فى بعض الرّوايات ثمنها : از جمله اينروايات حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 18 ) ص ( 570 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از يونس بن عبد الرّحمن ، از عبد اللّه بن سنان ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام و از حسين بن خالد ، از مولانا ابى الحسن الرّضا عليه السلام و از صباح الحذاء ، از اسحق بن عمّار ، از مولانا ابى ابراهيم موسى عليه السلام فى الرّجل يأتى البهيمة ، فقالوا جميعا :