نجاست مقيّد ذكر گرديده جمع بنمايند . سپس مرحوم شارح مىفرماين : توجيهى كه براى عبارت مرحوم مصنف در اينجا نموديم بسيار پسنديده و نيكو است امّا در صورتى كه تحريم را بتوان دليل براى نجاست قرار داد در حالى كه عدم دلالتش بر اين معنا اظهر و روشن‌تر است ولى مرحوم مصنف در كتاب بيان اعتراف نموده به اينكه دليلى بر نجاست عصير در دست نيست مگر ادلّه‌اى كه بر نجاست مسكر دلالت دارند اگرچه عصير مسكر محسوب نمىشود لذا بحث از نجاست عصير را مترتب بر نجاست مسكر فرموده است . قوله : فى ذكر المصنف له : ضمير در [ له ] به قيد اشتداد عود مىكند . قوله : اتّفاق القائل بنجاسته على اشتراطه فيها : ضمير در [ نجاسته ] به عصير و در [ اشتراطه ] به اشتداد برمىگردد و ضمير در [ فيها ] به نجاست عائد است . قوله : مع انّه لا دليل ظاهر على ذلك : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و مشار اليه [ ذلك ] نجاست عصير مىباشد . قوله : مطلقا : چه قبل از اشتداد و چه بعد از آن . قوله : كما اعترف به المصنف : ضمير در [ به ] به عدم دليل بر نجاست عصير عود مىكند . قوله : الّا ان يجعلوا الخ : شروع است به توجيه براى تحصيل دليل نسبت به نجاست عصير . قوله : الحكم بتحريمه : يعنى تحريم عصير .