سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

371

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

عليه السلام أن عليا عليه السلام كان يقول من تعلم شيئا من السحر كان آخر عهده بربه و حده القتل إلا أن يتوب و قد تقدم في كتاب البيع تحقيق معنى السحر و ما يحرم منه . [ حد ساحر ] شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ق : ساحر را بايد كشت در صورتى كه مسلمان باشد و اگر كافر بود بايد تعزيرش نمايند . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از [ ساحر ] كسى است كه عمل سحر مىنمايد ولو آن‌كه آن را حلال نداند . سپس در ذيل [ ان كان ] مسلما و يعزّر الكافر ] مىفرماين : دليل اين حكم فرموده حضرت نبوىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم استكه فرموده‌اند : ساحر مسلمين را بايد كشت و ساحر كفّار را نبايد مقتول ساخت . محضرت مباركش عرض شد : اى پيامبر خدا چطور ساحر كفّار را نبايد كشت ؟ حضرت فرمودند : زيرا كفرى كه در او هست بزرگتر از عمل سحرش مىباشد . و دليل ديگر آنكه : سحر با شرك هموش و مقارن هم هستند ، پس همانطوريكه شرك موجب قتل است سحر نيز كه معادل و مقرون آن محسوب مىشود همچنين مىباشد . سپس شارح ( ره ) مىفرماين : و اگر پيش از آنكه حدّ را بر ساحر اقامه كنند از فعل حراميكه مينمايد