سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
342
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
علامه راجع بوده و ضمير مجرورى در [ عنه ] بكلام ابن جنيد راجعست . قوله : بدلالة الخبر الاوّل عليه : مقصود از [ خبر اوّل ] صحيحه جميل بن درّاج بوده و ضمير در [ عليه ] بكلام ابن جنيد برمىگردد . قوله : و هو اوضح طريقا : ضمير [ هو ] به خبر اوّل راجع بوده و مقصود از اوضح بودن ، اوضح بودن خبر اوّل از حديث دوّم مىباشد . قوله : و فيه نظر : ضمير در [ فيه ] به كلام مرحوم علامه ( ره ) برمىگردد . قوله : لانّ تفصيل الاول : يعنى تفصيل مستفاد از حديث اوّل . قوله : شامل للقذف المتّحد و المتعدّد : يعنى تفصيل وارد در حديث جميل مناط و ملاك تعدّد حدّ و اتّحادش را اتّحاد و تعدّد قذف قرار نداده بلكه اجتماع مقذوفين و تفرّشان را براى اجراء حدّ معرّفى كرده اعمّ از آنكه قذف بلفظ واحد بوده يا با الفاظ متعدد صوت گرفته باشد . و بفرضى كه بطور عليحدّه و جداگانه آن را مطالبه نمايند حدّ متعدّد مىباشد باز چه قذف با الفاظ متعدّد واقع گرديده يا با لفظ واحدى صورت گرفته باشد . قوله : فالعمل به يوجب التفصيل فيهما : ضمير در [ به ] بتفصيل الاوّل راجع بوده و ضمير در [ فيهما ] به قذف متّحد و متعدد راجعست و حاصل مراد از اين عبارت آنست كه : اگر مرحوم ابن جنيد واقعا به تفصيل مستفاد از خبر جميل عمل نموده بود مىبايد چه در صورت اتّحاد قذف و چه در فرض تعدّد آن تفصيل داده و بفرمايد : اگر مقذوفين مجتمعا آمدند و درخواست حدّ كردند يك حدّ بر قاذف