تو زنا دادى يا لواط كردى يا اظهار نمايد كه تو زانى يا لواطكننده و يا شبيه اين الفاظ را اداء نمايد . البته در ثبوت قذف شرط است كه لفظ صريح بوده و آشنائى به معناى لفظ نيز محقّق باشد و امّا اينكه تلفّظ بچه لغتى از لغات بايد باشد در آن شرطى نبوده بلكه بهرلغتى كه اداء گردد حكم قذف بر آن ثابت و مترتب مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : قذف يعنى نسبت دادن كسى را به عمل زنا و يا لواط مثل اينكه بگويد : زنيت ( بفتح تاء ) يعنى زنا دادى يا زنا نمودى . يا بگويد : لطت ( بضم لام و فتح تاء ) يعنى لواط نمودى يا لواط دادى . يا بگويد : انت زان ( تو زناكارى ) يا انت لائط ( تو لواطدهنده يا لواطكننده مىباشى ) و يا شبيه اين كلمات از الفاظى كه دلالت بر نسبت ناروا به ديگرى بنمايد . البته همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودند در تحقق قذف دو امر شرط مىباشد : الف : لفظ صراحت در نسبت داشته باشد همچون الفاظ مذكور بنابراين به تلفظ مثل انت خالفت يا انت عصيت و اشباه آن قذف محقّق نمىشود . ب : قاذف موضوع له و معناى لفظ را بهرلغتى كه اداء نموده بداند اگرچه مواجه يعنى مقذوف از آن اطلاعى نداشته و معنايش را نداند .