قوله : و يشهر فى البلد : مقصود از [ يشهر ] به صيغه مجهول آنست كه وى را در شهر و بلد بواسطه گرداندن بمردم معرفى كرده تا خبرش شايع شده و بدين ترتيب مشهور و براى همگان عمل فاسدش آشكار و ظاهر گردد و اين خود يك نوع سياستى است كه شارع مقدّس جهت انزجار ديگران و عبرت گرفتن ايشان اعمال فرموده . قوله : و ينفى عنه : ضمير نائب فاعلى به [ قائد ] و ضمير مجرورى در [ عنه ] به بلد راجع است . قوله : باوّل مرّة : جار و مجرورى متعلّق است به [ ينفى ] . قوله : لرواية عبد اللّه بن سنان عن ابى عبد اللّه عليه السلام : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 429 ) به اين شرح نقل نموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از محمّد بن سليمان ، از عبد اللّه بن سنان قال : قلت لابى عبد اللّه عليه السلام : اخبرنى عن القوّاد ما حدّه ؟ قال : لا حدّ على القوّاد ، أليس انّما يعطى الاجر على ان يقود ؟ ! قلت : جعلت فداك انّما يجمع بين الذّكر و الانثى حراما . قال : ذاك المؤلّف بين الذكر و الانثى حراما ؟ فقلت : هو ذاك . قال : يضرب ثلاثة ارباع حدّ الزّانى [ خمسة و سبعين سوطا ] و - ينفى من المصر الذى هو فيه الحديث . قوله : و وافقه المفيد على ذلك : ضمير منصوبى در [ وافقه ] به مرحوم شيخ طوسى راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] نفى از بلد مىباشد .