سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

233

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

آن مىباشد . قوله : الاتّفاق على ذلك : مشار اليه [ ذلك ] ادخال تمام حشفه مىباشد . قوله : و ان اكتفوا ببعضها : يعنى بعض حشفه . قوله : فى تحريم امّه و اخته و بنته : ضمائر مجرورى بملوط يعنى مفعول راجعست . قوله : او شهد عليه اربعة رجال : ضمير در [ عليه ] بفاعل لواط راجعست . قوله : كالزّنا : يعنى شهادت به فعل در اين‌جا نيز مانند شهادت به زنا بايد باشد . قوله : و اعتبار بلوغه و عقله : ضمائر مجرور بفاعل راجعست . قوله : لو شهد عليهما به : كلمه [ شهد ] به صيغه ماضى مجهول بوده و ضمير تثنيه در [ عليهما ] به صبى و مجنون راجع بوده و ضمير مجرورى در [ به ] به لواط برمىگردد . قوله : لانّ اقرار العبد به : يعنى به لواط . قوله : يتعلّق بحقّ سيّده : يعنى اقرار العقلاء على انفسهم جايز لا على الغير و چون اقرار عبد در اينجا بر عليه مولى تمام مىشود و وى از قبل آن متضرّر مىگردد لاجرم با اقرار لواطش ثابت نمىشود . قوله : فلا يسمع : ضمير نائب فاعلى به اقرار عبد برمىگردد . قوله : بخلاف الشهادة عليه : ضمير در [ عليه ] بعبد راجعست قوله : فانّه لا فرق فيها : ضمير در [ فانّه ] به معناى [ شأن ] بوده و ضمير در [ فيها ] بشهادت برمىگردد .