فصل دوم در بيان حد لواط و سحق و قيادت شارح ( ره ) مىفرماين : لواط عبارتست از وطى نمودن و دخول كردن در دبر مذكّر . و اين اسم از فعل قوم لوط مشتق مىباشد يعنى وجه تسميه آن به اين اسم از آنرو است كه قوم حضرت لوط على نبيّنا و آله عليهم السلام مبتلا به اين عمل شنيع بودند . سحق : آنست كه زنى فرج خود را بفرج زن ديگر بمالد . قيادت : چنانچه عنقريب انشاء اللّه تفسير آن خواهد آمد عبارت است از آنكه بين فاعلين اين افعال و فحشاء را جمع نمايند يعنى شخصى مثلا واسطه باشد مرد و زنى را بهم نزديك كرده تا به زنا مبادرت ورزند يا بين دو مرد را جمع كرده تا به عمل لواط اشتغال ورزند . قوله : و هو وطى الذّكر : اضافه [ وطى ] به [ ذكر ] از قبيل اضافه مصدر به مفعول است . قوله : و اشتقاقه من فعل قوم لوط : ضمير مجرورى در [ اشتقاقه ] به [ لواط ] راجع است . قوله : و السّحق : بفتح سين و سكون حاء . قوله : و هو دلك الخ : كلمه [ دلك ] بفتح دال و سكون لام ، يعنى ماليدن . قوله : بفرج الاخرى : يعنى بفرج المرئة الاخرى .