شارح ( ره ) مىفرماين : يعنى زنى را عقد كرده و هنوز با وى تماس نگرفته بدليل روايت زراره از مولانا ابيجعفر عليه السلام كه فرمودند : كسى كه محصن نيست صد تازيانه بايد بخورد و تبعيد درباره‌اش نمىباشد و آنكس كه مالك حليله شده ولى هنوز با او دخول نكرده صد تازيانه خورده و سپس از شهر نفى مىگردد . و نيز روايت محمّد بن قيس از حضرتش عليه السلام كه فرمودند : امير المؤمنين عليه السلام راجع به بكر و بكره‌اى كه زنا نموده بودند اينطور حكم فرمودند : ايشان را صد تازيانه بزنيد و از شهرستان به شهر ديگر تبعيد نمائيد . و در ذيل حديث آمده كه ايشان كسانى هستند كه مالك استمتاع بوده ولى هنوز دخولى صورت نداده‌اند . شارح ( ره ) سپس در مقام تضعيف استدلال بايندو حديث ميفرمايند : دو روايت مذكور غير از اينكه سندشان داراى ضعف مىباشد علاوه بر اين مشتمل هستند بر تبعيد زن از شهر در حالى كه اين معنا بر خلاف اجماعى است كه مرحوم شيخ الطائفه ادّعاء فرموده‌اند . و در بيان ضعف سند اين دو حديث مىفرماين : در سند اوّلى موسى بن بكير واقع شده كه فطحىمذهب بوده و در سند دوّمى محمّد بن قيس قرار دارد و محمد بن قيسى كه از امام باقر عليه السلام روايت مىنمايد بين ثقه و غير ثقه مشترك است . سپس مىافزايند : در نتيجه بايد گفت قول اوّل اجود و پسنديده‌تر مىباشد اگرچه