شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : قسم چهارم تازيانه و تراشيدن سر و تبعيد عقوبت و حدّ مرد آزادى كه محصن نبوده و مالك نيز نيست آنست كه واجب است او را تازيانه زده و سرش را تراشيده و از شهر تبعيدش كنند شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از [ مالك بودن ] مالك بودن فرج است بدون اين‌كه از آن استفاده كرده باشد و قهرا منظور از [ لم يملك ] يعنى مالك نبودن مرد اين است كه مالك فرج نبوده و در وقت ارتكاب عمل زنى را حتّى به عقد خود نيز درنياورده باشد . و دليل اينحكم آنست كه : حكم مزبور در لسان دليل بر [ بكر ] اطلاق گرديده و بكر هردو قسم را شامل مىشود يعنى هم به مردى كه اصلا زنى را تاكنون به عقد نياورده بكر مىگويند و هم به كسى كه زنى را عقد كرده ولى از آن استمتاع نبرده اين لفظ را اطلاق مىنمايند بلكه اين اطلاق نسبت به غير متزوج اظهر و روشن‌تر مىباشد . و دليل ديگر بر آن اطلاق فرموده مولانا حضرت امام صادق عليه السلام در روايت عبد اللّه بن طلحه است كه فرمودند : وقتى كه جوان تازه‌سن زنا نمايد او را بايد تازيانه زد و سرش را تراشيد و بمدّت يكسال از شهرش تبعيد نمود . اين روايت عام بوده و تخصيص به آن نخورده چه آنكه اگر مخصّص مىداشت بايد در لفظ حديث به آن اشاره مىشد تا بدينترتيب تأخير