تبصره اگر بنا شد بفرموده مصنف ( ره ) ملتزم بوده و كيفيّت مذكور را عملى سازيم اعمّ از آنكه بوجوبش قائل شده يا آن را مستحب بدانيم كلام در اين واقع مىشود كه غايتين يعنى [ صدر ] در زن و [ حقويه ] در مرد آيا در مغيّا وجوبا و يا استحبابا داخل بوده يا از آن خارج مىباشند ؟ بايد بگوئيم در آن دو احتمال است و به نظر ما اقرب الاجتمالين عدم دخول غايت در مغيّا مىباشد لذا صدر و حقوان از خاك لازمست بيرون بمانند . ناگفته نماند در صورتى كه قائل بوجوب دفن به كيفيّت مذكور باشيم لازم است از باب مقدمه علميّه مقدارى از سينه و پهلوگاه را در خاك داخل نمائيم . قوله : حقويه : دو پهلو را گويند . قوله : و ظاهره : يعنى و ظاهر مرحوم مصنف در اين عبارت . قوله : كغيره : ضمير مجرورى بمرحوم مصنف راجعست . قوله : انّ ذلك على وجه الوجوب : مشار اليه [ ذلك ] دفن به كيفيّتى كه در متن مذكور است راجع مىباشد . قوله : و هو فى اصل الدفن الخ : ضمير [ هو ] بوجوب عود مىكند قوله : للتأسى : يعنى تأسى بمعصوم عليه السلام . قوله : امّا فى كيفيّته : يعنى كيفيّت دفن . قوله : و يمكن جعل ذلك على وجه الاستحباب : مشار اليه [ ذلك ] كيفيّت در متن مىباشد . قوله : و روى سماعة عن الصادق عليه السلام : اينروايت را مرحوم