قوله : فان فضل من التركة الخ : مثلا از ميّت يك دختر و پدر باقى ماند و ما تركش شش تومان است نصف آن را كه سه تومان است به دختر داده و يك ششم آن‌كه يك تومان است به پدر داده مىشود و بدين ترتيب چهار تومان از ما ترك بين ايندو تقسيم شده و از اصل ما ترك دو تومان زياد مىآيد كه بايد آن را به نسبت ارباعا بين آن دو تقسيم نمود يعنى آن را چهار قسمت كرده يك قسمتش را به پدر و سه قسمت ديگرش را به دختر بدهند . قوله : ردّ عليهم على نسبة الفروض : ضمير در [ عليهم ] به ذو الفروض راجع است . قوله : مع تساويهم فى الوصلة : ضمير در [ تساويهم ] به دو الفرض راجع بوده و مقصود از [ وصلة ] قرابت مىباشد . مؤلف گويد : مثلا اگر از ميّت كلاله امّى و ابوينى يا ابى باقى مانده باشد از باب مثال يك خواهر ابوينى و سه خواهر مادرى بجا مانده و ما ترك نيز شش تومان مىباشد ، نصف آن را به خواهر ابوينى داده و ثلث آنكه دو تومان باشد به كلاله امّى مىدهيم و مقدار زائد را كه يك تومان باشد صرفا به خواهر ابوينى مىدهند نه امّى زيرا كلاله ابوينى يا ابى از حيث وصلت و قرابت به ميّت نزديك‌تر از امّى مىباشند . قوله : و المحجوب عن الزيادة : يعنى وعدا المحجوب عن الزّيادة . متن : و لا ميراث عندنا للعصبة على تقدير زيادة الفريضة عن السهام إلا مع عدم القريب أي الأقرب منهم ، لعموم