قبل مىباشد و دليل ما بر اين مدّعا دو امر است : 1 - آنچه در استدلال بر دو صورت قبل گذشت و آن اين بود كه به واسطه عمل مقاربت حنث واقع شده و حكم آن لزوم كفاره مىباشد . 2 - فرموده حقتعالى در قرآن شريف : ذلك كفّارة ايمانكم اذا حلفتم در اين آيه حق تعالى تفصيل نداده كه ثبوت كفّاره بواسطه عمل مقاربت در چه زمانى ثابت مىشود بلكه مطلق اين فعل را موجب ثبوت آن قرار داده چه در مدّت تربّص واقع شده و چه قبل و چه بعد از آن . 3 نفرموده مولانا الصّادق عليه الصّلوة و السّلام درباره مرديكه قسم خورد با همسرش نزديكى نكند و چهار ماه از آن گذشت : او را نگاه داشته و ملزم مىكنند ، پس اگر بر طلاق دادن عزم نمود و او را رها كرد ، زن از او جدا مىشود و اگر طلاق نداد بلكه از قسمى كه خورده برگشت براى حنث و مخالفت كفّاره داده و همسرش را نگاهدارد . در اين حديث نيز بين وقوع وطى و حنث قسم تفصيلى داده نشده است . قوله : لزمته الكفّارة : ضمير منصوبى در [ لزمته ] بمولى راجعست . قوله : سواء كان فى مدّة التّربّص : ضمير در [ كان ] به وطى راجع بوده . قوله : او قبلها : يعنى قبل مدّة التّربّص . قوله : لو جعلناها من حين المرافعة : ضمير در [ جعلناها ] به مدّة التّربّص عود مىكند . قوله : او بعدها : يعنى بعد مدّة التّربّص . قوله : و هو فى غير الاخير موضع وفاق : ضمير [ هو ] به ثبوت