سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
284
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
ب : محمّد بن الحسن باسنادش ، از محمّد بن احمد بن يحيى ، از احمد بن محمّد ، از محمّد بن يحيى ، از طلحة بن زيد ، از جعفر ، از پدرش عليهما السّلام : انّ رجلا اعتق بعض غلامه ؟ فقال : هو حرّ كلّه ليس للّه شريك . ( وسائل ج 16 ص 63 ) وجه ضعف روايت اوّل وقوع غياث بن ابراهيم رازى است در سند آنچه آنكه وى بترى المذهب است . و ضعف روايت دوّم به جهت وقوع طلحة بن زيد در سند آنست كه وى نيز مذهبش بترى است . قوله : بعتق البعض مطلقا : چه معتق مريض بوده يا سالم باشد ، بيش از ثلث را آزاد كند يا به قدر آن باشد وارث اجازه داده يا اجازه ندهند . قوله : للدّليل المخرج عن حكم الاصل : مقصود از [ اصل ] استصحاب بقاء ملكيّت مىباشد . قوله : و لموافقته لمذهب العامّة : ضمير در [ موافقته ] به عتق بالسّراية راجعست . قوله : مع انّه قد روى حمزة بن حمران : ضمير در [ انّه ] به معناى شأن است . مؤلف گويد : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج 16 ص 63 به اين شرح نقل نموده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسن بن محبوب ، از هشام بن