سالم ، از حمزة بن حمران ، از احد الصّادقين عليهما السّلام قال : سئلته عن رجل اعتق نصف جارية ثمّ قذفها بالزّنا ؟ فقال : ارى انّ عليه خمسين جلدة و يستغفر اللّه عزّ و جلّ . قلت : ارايت ان جعلته فى حلّ او عفت عنه ؟ قال : لا ضرب عليه اذا عفت عنه من قبل ان ترفعه . قلت : فتغطى رأسها منه حين اعتق بعضها ؟ قال : نعم و تصلّى و هى مخمرة الرّأس و لا تتزوّج حتّى تؤدّى ما عليها او يعتق النّصف الآخر . وجه استدلال به اين حديث آنست كه : اگر عتق بالسّراية محقّق مىبود امام عليه السّلام حدّ قاذف را پنجاه تازيانه معيّن نمىفرمودند بلكه همچون مواردى كه شخص حرّى را قذف اگر بكند و بايد 100 تازيانه بخورد در اينجا نيز بايد چنين حكم ميكردند . قوله : و فى معناه خبران آخران : حديث اوّل ، خبرى است كه مرحوم شيخ الطّائفه در كتاب تهذيب طبع جديد ج 8 ص 221 آن را به اين شرح نقل فرموده : حسين بن سعيد ، از حمّاد ، از حريز ، از كسى كه به او خبر داده ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام روايت نموده : انّه سئل عن رجل اعتق غلاما بينه و بين صاحبه ؟ قال : قد افسد على صاحبه ، فان كان له مال اعطى نصف المال ان لم يكن له مال عومل الغلام يوما للغلام و يوما لللمولى و يستخدمه و كذلك ان كانوا شركاء . و حديث دوّم خبرى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 16